Jeśli Twoje dziecko wykazuje zachowania tego rodzaju, ale oficjalnie nie zdiagnozowano u niego zaburzeń przetwarzania sensorycznego, należy je przebadać. Poproś swojego pediatrę o skierowanie. Lekarz powinien mieć rozeznanie w zakresie usług objętych ubezpieczeniem oraz poradnictwa społecznego w ramach okręgu szkolnego lub instytucji wczesnej interwencji. Jeżeli wasz pediatra „ nie wierzy” w zaburzenia przetwarzania sensorycznego lub nie chce skierować was do specjalisty, znajdźcie innego lekarza, który będzie z wami współpracował.

Jak wygląda badanie?


                Badanie zwykle przeprowadza terapeuta zajęciowy. Może się ono odbyć w ośrodku wczesnej interwencji, miejscowej szkole, szpitalu lub prywatnej klinice. Przed badaniem wstępnym rodzice i nauczyciele zwykle otrzymują do wypełnienia kwestionariusz. Pytania opracowano tak, aby jak najlepiej mierzyły reakcję dziecka na różne doświadczenia sensoryczne. Pomoże to terapeucie w przygotowaniu z wyprzedzeniem odpowiednich ćwiczeń, aby wyciągnąć z badania jak najwięcej korzyści.

                Upewnij się, że w dniu badania dziecko jest dobrze wypoczęte. Zaplanuj wcześniejsze przyjście, tak aby dać terapeucie dość dużo czasu na dokładną ocenę umiejętności dziecka. Podczas badania możesz odnieść wrażenie, że terapeuta po prostu bawi się z twoja pociechą. Ta zabawa ma jednak określony cel. Tak naprawdę terapeuta ocenia umiejętności z zakresu motoryki dużej i małej, motoryki narządów mowy oraz percepcji wzrokowej. W ten sposób sprawdza czy dziecko osiągnęło stopień rozwoju adekwatny do swojego wieku.

Podczas badania terapeuta dostarcza dziecku wielu doznań sensorycznych i ocenia jego reakcje na nie. Zwykle sporządza notatki lub zaznacza pozycje na liście, w celu stworzenia szczegółowego raportu. Dziecko może układać klocki, rysować lub kolorować, jeść przekąski, bawić się masą plastyczną, huśtać się, zjeżdżać ze zjeżdżalni, wchodzić po schodach lub próbować naśladować ruchy terapeuty.

                Pod koniec badania terapeuta zwykle pyta, czy masz jakieś wątpliwości, może też mieć kilka dodatkowych pytań do ciebie lub do nauczyciela dziecka. W zależności od tego, jak czuje się dziecko – może na przykład być przestymulowane lub zmęczone – terapeuta może wyznaczyć dodatkowy termin na dokończenie badań.

                Gdy zostanie sporządzona pisemna diagnoza, terapeuta umówi się z wami na spotkanie, aby ją omówić, a także odpowiedzieć na ewentualne pytania i przedstawić zalecenia odnośnie terapii . Jeśli jest to możliwe , jeszcze przed spotkaniem poproś terapeutę o kopie diagnozy. Umożliwi Ci to zapoznanie się z nią i zapisanie sobie pytań przed spotkaniem. To jest czas ma zadawanie mnóstwa pytań. Ponadto jeśli masz jakieś obawy, o których wcześniej nie wspominałeś, teraz należy o nich porozmawiać. Pamiętaj – nie ma głupich pytań! To bardzo ważne, by każdy miał poczucie, że rozumie wszystkie aspekty badania i proponowane rozwiązania.

Organizowanie terapii dla dziecka

                Jeżeli dziecko ma co najmniej trzy lata i kwalifikuje się do korzystania z usług z zakresu edukacji specjalnej, może otrzymać terapię w ramach lokalnego okręgu szkolnego. Jeżeli dziecko ma mniej niż trzy lata, może korzystać z usług w ramach państwowego programu wczesnej informacji. Niestety, w chwili gdy powstaje ta książka, zaburzenia przetwarzania sensorycznego nie są ujęte w klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychicznego ( Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders – DSM; najnowsza wersja – DSMM-5, przyp. tłum.). Może to utrudnić dostęp do odpowiednich usług, jeśli dziecko nie cierpi równolegle na inne zaburzenia, takie jak autyzm. Niektóre towarzystwa ubezpieczeniowe pokrywają koszt badania wstępnego oraz terapii zajęciowej ukierunkowanej na zaburzenia przetwarzania sensorycznego.

"Rozpoczynanie terapii integracji sensorycznej"  - Bonni Arnwine