Wakacje nieubłaganie się skończyły. Dla niektórych z nas oznacza to nie tylko koniec lata, ale także początek nowego etapu w życiu naszego dziecka. Mowa oczywiście o przedszkolu, do którego nasza pociecha idzie po raz pierwszy. Jak w tej nowej sytuacji się odnajdzie, jak sobie poradzi?
Te i podobne pytania zapewne niejednemu rodzicowi 3 –latka (i nie tylko) kołaczą się obecnie po głowie.

Początek jest zawsze trudny

Nie ma się co oszukiwać. Większość dzieci mniej lub bardziej emocjonalnie przeżyje rozstanie z rodzicami i adaptację w nowym miejscu. Także dla rodziców, którzy jak dotąd byli jedynymi i najważniejszymi opiekunami dla swojego dziecka, stresem jest to, iż muszą swoje ukochane maleństwo pozostawić w nieznanym miejscu. Dla nich to także nowe, często emocjonalne przeżycie. Zaakceptujmy uczucia, które się pojawiają. Smutek, tęsknota, niepokój, czy lęk w początkowej fazie adaptacji do przedszkola są całkowicie naturalne i nie musimy się ich wypierać.

Jak długo trwa adaptacja do przedszkola?

1.OKAZUJ SZACUNEK MATCE SWOICH DZIECI

Jedną z najlepszych rzeczy, jaką ojciec może zrobić dla swoich dzieci, to okazywać szacunek dla ich mamy. Jeśli jesteś żonaty, dbaj o relacje w swoim małżeństwie. Jeśli nie - szanuj i wspieraj matkę swoich dzieci. One nasiąkają atmosferą więzi, jaka jest między rodzicami. Jeśli jest pełna szacunku, będzie najlepszym środowiskiem wzrostu i prawidłowego rozwoju dzieci.

2.DAJ DZIECIOM SWÓJ CZAS

Sposób, w jaki spędzasz czas ze swoimi dziećmi mówi im, na ile są one dla ciebie ważne. Jeśli ciągle wyglądasz na zapracowanego i nie masz dla nich czasu, nie dziw się, że to, co do nich mówisz jest pustosłowiem. Gdy potraktujesz swoje dzieci jak skarb, będziesz musiał poświęcić dla nich inne rzeczy, by móc spędzać z nimi czas. Dzieci rosną szybko, i tak naprawdę chwile z dzieckiem odkładane, zaniedbane, -są stracone na zawsze.

3.ZAPRACUJ NA AUTORYTET

Najczęściej, albo zbyt często jedynym czasem rozmów z dzieckiem jest sytuacja, gdy coś "zmaluje". Mama wtedy oschle przekazuje komunikat :"ojciec chce z tobą rozmawiać". Trudno się dziwić, że "porozmawiać" kojarzy się wówczas negatywnie i wywołuje u dziecka dreszczyk lęku. Woli ono unikać "rozmów" z ojcem. Nie popełnij tego błędu i zaczynaj rozmawiać z dzieckiem, kiedy jest jeszcze małe, i chętnie przychodzi do ciebie z całym swoim światem. Znajdź czas i słuchaj. W przyszłości dziecku będzie łatwiej dzielić się i radzić sobie z trudnymi tematami.

4.WYMAGAJ Z MIŁOŚCI

Wszystkie dzieci potrzebują prowadzenia i dyscypliny. Może nie koniecznie jako kary, ale przede wszystkim wyznaczania jasnych granic. Przypominaj dziecku o konsekwencjach złego postępowania, ale także nagradzaj oczekiwane zachowanie. Ojciec, który wymaga  i wprowadza dyscyplinę w sposób opanowany i sprawiedliwy, również w ten sposób okazuje miłość swoim dzieciom.

5.BĄDŹ WZOREM

Ojciec jest wzorem, jakby matrycą dla swojego dziecka, bez względu na to, czy jest ono tego świadome, czy nie. Dziewczynka spędzając czas z kochającym ojcem wzrasta w poczuciu, że zasługuje na traktowanie z szacunkiem przez chłopców. Tej cechy będzie też szukała u przyszłego męża. Ojciec może nauczyć syna tego, co jest naprawdę w życiu ważne pokazując na własnym przykładzie uczciwość, pokorę czy odpowiedzialność. "Życie jest teatrem. . . " a ojciec gra w nim jedną z najważniejszych ról. . .

6.BĄDŹ NAUCZYCIELEM

Jeśli nauczysz swoje dziecko tego, co jest dobre, a co złe, będziesz świadkiem jego dobrych wyborów. Zaangażowany ojciec codziennie omawia sytuacje, podaje przykłady, by pomóc dziecku zrozumieć  i nauczyć się podstawowych lekcji życia.

7.DBAJ O WSPÓLNE, RODZINNE POSIŁKI

Nic tak nie daje poczucia przynależności do rodziny, jak wspólny stół. Dzielenie się "chlebem" jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie robimy razem. Wyznaczony czas posiłków może wprowadzić rytm i porządek w zapracowany i pełen wrażeń dzień. Dla dzieci jest to świetna okazja, by móc podzielić się tym, co aktualnie przeżywają. To jest również świetny czas dla ojca, aby słuchał i by mógł udzielić rady czy wsparcia, jeśli trzeba. Trudno przecenić wysiłek podjęty, by rodzina mogła spotykać się przy stole każdego dnia.

8.CZYTAJ DZIECIOM

W świecie, gdzie telewizja dominuje w życiu dzieci, ważne jest, by ojciec poświęcił czas, czytając im. Dzieci uczą się najlepiej, kiedy coś robią, słuchają, oglądają, bądź czytają. Zaczynaj czytać, gdy dzieci są jeszcze bardzo małe. Gdy są starsze, zachęcaj je, by czytały same. Zaszczepienie w dziecku miłości do czytania jest cennym bagażem, w jaki możesz je wyposażyć na przyszłość.

 9.OKAZUJ UCZUCIA

Dzieci potrzebują bezpieczeństwa, które rodzi się z pewności, że są chciane, akceptowane i kochane przez swoich rodziców. Przytulanie i okazywanie pozytywnych uczuć, to najlepszy sposób, by przekonać dzieci, że je kochasz.

10.ROLA OJCA NIGDY SIĘ NIE KOŃCZY

Również, gdy dzieci są już dorosłe i gotowe, by wyfrunąć   z gniazdka, będą zawsze szukać twojej życiowej mądrości i rady. Bez względu na to, czy sprawa dotyczy dalszej nauki, nowej pracy, czy ślubu, ojciec nadal będzie grał najważniejsza rolę w życiu swoich dzieci, nawet, gdy założą własne rodziny.

 

opracowano na podstawie źródeł internetowych EwaStaszak

 ... i nauczycieli motywujące dzieci do aktywności kształtującej postawę „dobrego dziecka/przedszkolaka”

Opowiadaj dziecku bajki i historie z własnego dzieciństwa. Korzystaj z każdej sprzyjającej ku temu okazji” w czasie spaceru, w czasie oczekiwania na posiłek, w czasie odpoczynku.


Wyobraźnia niech stanie się ulubionym narzędziem pobudzającym dziecko do aktywności i dobrego nastroju ( np.: niech „ zaczarowane buciki” przykleją się do
„ zaczarowanych rączek dziecka”, a potem zaczarują rączki, a zaczarowane rączki nałożą buciki na „ zaczarowane nóżki”, które zaprowadzą dziecko na
„ zaczarowany spacer” ).

Opowiadaj dziecku przygody z własnego dzieciństwa, dzieci uwielbiają słuchać historii, które przeżyli ich rodzice lub panie.

Jeśli Twoje dziecko wykazuje zachowania tego rodzaju, ale oficjalnie nie zdiagnozowano u niego zaburzeń przetwarzania sensorycznego, należy je przebadać. Poproś swojego pediatrę o skierowanie. Lekarz powinien mieć rozeznanie w zakresie usług objętych ubezpieczeniem oraz poradnictwa społecznego w ramach okręgu szkolnego lub instytucji wczesnej interwencji. Jeżeli wasz pediatra „ nie wierzy” w zaburzenia przetwarzania sensorycznego lub nie chce skierować was do specjalisty, znajdźcie innego lekarza, który będzie z wami współpracował.

Jak wygląda badanie?


                Badanie zwykle przeprowadza terapeuta zajęciowy. Może się ono odbyć w ośrodku wczesnej interwencji, miejscowej szkole, szpitalu lub prywatnej klinice. Przed badaniem wstępnym rodzice i nauczyciele zwykle otrzymują do wypełnienia kwestionariusz. Pytania opracowano tak, aby jak najlepiej mierzyły reakcję dziecka na różne doświadczenia sensoryczne. Pomoże to terapeucie w przygotowaniu z wyprzedzeniem odpowiednich ćwiczeń, aby wyciągnąć z badania jak najwięcej korzyści.

                Upewnij się, że w dniu badania dziecko jest dobrze wypoczęte. Zaplanuj wcześniejsze przyjście, tak aby dać terapeucie dość dużo czasu na dokładną ocenę umiejętności dziecka. Podczas badania możesz odnieść wrażenie, że terapeuta po prostu bawi się z twoja pociechą. Ta zabawa ma jednak określony cel. Tak naprawdę terapeuta ocenia umiejętności z zakresu motoryki dużej i małej, motoryki narządów mowy oraz percepcji wzrokowej. W ten sposób sprawdza czy dziecko osiągnęło stopień rozwoju adekwatny do swojego wieku.

Motoryka dziecka może się rozwijać tylko i wyłącznie poprzez nieustanne ćwiczenia, zarówno aranżowane przez nauczyciela, jak i podejmowane w codziennym życiu, np. w trakcie wykonywania czynności samoobsługowych w domu.

Pamiętaj, iż nadopiekuńczość i wyręczanie dziecka we wszystkim mogą zaowocować problemami w opanowaniu tych czynności oraz opóźnieniem w rozwoju motorycznym.

Umiejętności ruchowe, które dziecko opanowało we wczesnym dzieciństwie, zostaną utrwalone dzięki pamięci kinestetycznej i będą stanowiły podstawę prawidłowego funkcjonowania ruchowego człowieka także w jego dorosłym życiu.

Aktywność ruchowa przedszkolaka powinna trwać ok. 6 godzin dziennie. Pamiętaj o przerwach i odpowiedniej ilości napojów. Zajęte zabawą dziecko łatwo zapomina, że należy pić i korzystać z toalety.

Dzieci zdolne są nadal grupą mało docenianą zarówno przez rodziców, jak i nauczycieli. Błędnie zakłada się, że doskonale poradzą sobie same. Wiele zależy od tego, czy rodzice potrafią stworzyć warunki sprzyjające rozwojowi talentów i możliwości swego dziecka.

Jak rozpoznać zdolnego przedszkolaka?

 Wyróżniają  go co najmniej cztery cechy spośród podanych poniżej:

  • dociekliwość i spostrzegawczość - zadaje wiele pytań i nic nie umknie jego uwadze;
  • szybkie uczenie się i rozumienie nowego materiału i treści – 30 procent zdolnych dzieci przed pójściem do szkoły biegle czyta i liczy do stu;
  • kreatywność - dziecko wymyśla nowe gry, zabawy, opowiadania, pojazdy;
  • bogata wyobraźnia - tworzy nowe zakończenia bajek, filmów, bajek;
  • umiejętność dłuższego skupienia uwagi na interesujący rzeczach;
  • niezależna postawa wobec innych - broni własnych racji i poglądów;
  • duże możliwości rozumowania, radzenia sobie z abstrakcją i generalizowania faktów;
  • otwartość poznawcza;
  • wytrwałość w rozwiązywaniu problemów i pogłębianiu zainteresowań;
  • bogate słownictwo i znajomość pojęć w porównaniu z dziećmi w tym samym wieku;
  • zdolność do samodzielnej pracy;
  • szerokie zainteresowania;
  • oryginalność rozwiązań;

Zaburzania przetwarzania sensorycznego ( sensory processing dis order- SPD) mają podłoże neurologiczne i powodują, że mózg źle odczytuje informacje dostarczane przez zmysły. W rezultacie osoby z tymi zaburzeniami niewłaściwie reagują na zwyczajne doświadczenia sensoryczne. Normalne doświadczenia zmysłowe mogą być dla nich bolesne lub przerażające. Osoby z SPD często mają trudności ze swoim ciałem, które odmawiają im posłuszeństwa. Trudności sensoryczne często zakłócają życie codziennie i mogą sprawiać problemy dla całej rodziny. Stopień i nasilenia i zaburzeń przetwarzania sensorycznego są uzależnione od osoby.

                Aby zrozumieć, czym są zaburzenia przetwarzania sensorycznego, musimy zrozumieć, do jakich celów służą nasze zmysły. Pozwalają nam one doświadczać otoczenia i na nie reagować. Aby doświadczyć zachodu słońca, patrzymy na niebo. Jeśli czujemy dym, reagujemy na to opuszczeniem budynku. Gdy nasze zmysły działają prawidłowo, chronią nas i pozwalają nam cieszyć się otoczeniem. Pięć zmysłów, które zna większość z nas, to:   
- wzrok (percepcja wzrokowa);               
-słuch (percepcja słuchowa);   
-dotyk (percepcja dotykowa); 
-węch (percepcja zapachu);      
- smak (percepcja smakowa).

 

Dwa zmysły, których możemy nie znać, to:

 Jednym z podstawowych zadań wychowawczych przedszkola jest wychowanie zdrowotne. Wychowanie zdrowotne jest integralną częścią ogólnego wychowania dziecka, zmierzającego do ukształtowania wysokiego poziomu kultury zdrowotnej i realizowane jest na co dzień w przedszkolu.

Na wychowanie zdrowotne wg. M. Demela składają się następujące elementy:
- wytwarzanie nawyków, przyzwyczajeń bezpośrednio lub pośrednio związanych z ochroną
i doskonaleniem zdrowia fizycznego i psychicznego,
- wyrabianie odpowiednich sprawności,
- nastawianie woli i kształtowanie postaw umożliwiających stosowanie zasad higieny, skuteczną pielęgnację, zapobieganie chorobom i leczenie,
- wzbudzanie pozytywnego zainteresowania sprawami zdrowia,
- epizodyczne i systematyczne wzbogacanie i pogłębianie wiedzy o własnym organizmie.

Z definicji tej wynikają następujące zadania praktyczne w zakresie wychowania zdrowotnego:
- uświadamianie i informowanie,
- wyrabianie nawyków i umiejętności,
- kształtowanie postaw w zakresie kultury zdrowotnej.